ในตอนที่ 1 เราได้เรียนรู้ว่า บุคคลอินเตอร์เซ็กซ์มีอยู่จริง แต่กลับถูกทำให้ล่องหนจากข้อมูล สถิติ และการรับรู้ของสังคม
ในตอนที่ 2 เราได้เห็นว่า หลายคนต้องเผชิญการตัดสินใจทางการแพทย์ที่เกิดขึ้นกับร่างกายของตนเอง โดยไม่ได้รับข้อมูลครบถ้วนรอบด้านหรือให้ความยินยอมอย่างอิสระก่อนทำหัตถการ
แต่เรื่องราวไม่ได้จบลงเพียงเท่านั้น เมื่อเติบโตขึ้น บุคคลอินเตอร์เซ็กซ์จำนวนมากยังต้องเผชิญกับการคุกคาม การเลือกปฏิบัติ การถูกตีตรา และความไม่เข้าใจในชีวิตประจำวัน
ผลสำรวจ Being Intersex in the EU ซึ่งเป็นการสำรวจคนอินเตอร์เซ็กซ์ครั้งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา พบข้อมูลที่น่ากังวลว่า
⚡️ 74% เคยเผชิญการคุกคามในชีวิตประจำวัน
⚡️ 34% เคยถูกทำร้ายร่างกายหรือล่วงละเมิดทางเพศในช่วง 5 ปีที่ผ่านมา
⚡️ ผู้ที่เผชิญเหตุรุนแรงจำนวนมากไม่กล้าแจ้งความ เพราะกังวลว่าจะถูกเลือกปฏิบัติจากเจ้าหน้าที่
⚡️ และมากกว่าครึ่งหนึ่งเคยมีความคิดทำร้ายตนเองหรือคิดฆ่าตัวตายในช่วงปีที่ผ่านมา
ตัวเลขเหล่านี้ไม่ได้สะท้อนว่า “การมีสภาวะอินเตอร์เซ็กซ์” คือปัญหา แต่สะท้อนว่า ความไม่รู้ การตีตรา ความเกลียดชัง และการไม่ยอมรับความหลากหลาย ยังคงสร้างบาดแผลที่มองไม่เห็นให้กับผู้คนจำนวนมาก ให้เกิดความไม่มั่นใจในการดำรงค์ชีวิต
ในซีรีส์ตอนนี้ เราจะชวนทุกคนสำรวจว่า ความรุนแรงไม่ได้เกิดขึ้นเพียงในรูปแบบของการทำร้ายร่างกาย แต่ยังรวมถึงการคุกคาม การเลือกปฏิบัติ การบูลลี่บนโลกออนไลน์ และข้อมูลที่บิดเบือน ซึ่งล้วนส่งผลต่อศักดิ์ศรี ความปลอดภัย และสุขภาวะทางจิตใจของบุคคลอินเตอร์เซ็กซ์ และเมื่อมองกลับมาที่ประเทศไทย เราอาจต้องตั้งคำถามร่วมกันว่า สังคมไทยกำลังเป็นพื้นที่ที่ปลอดภัยสำหรับบุคคลอินเตอร์เซ็กซ์แล้วจริงหรือยัง?
[Being Intersex in the EU — ตอนที่ 3: "รอยแผลที่มองไม่เห็น: ความรุนแรงและการตีตราในสังคม"]
จะเป็นอย่างไร… ถ้าบ้าน โรงเรียน หรือที่ทำงานที่คุณต้องไปทุกวัน กลับไม่เคยเป็นพื้นที่ปลอดภัย แต่เป็นสถานที่ที่คอยมอบ “รอยแผลและความหวาดกลัว” ให้คุณตลอดเวลา? 💔
ซีรีส์เจาะลึกรายงาน “Being Intersex in the EU” โดย THAi iNTERSEX RiGHTS วันนี้เดินทางมาถึงตอนที่สะเทือนใจที่สุด เมื่อเราก้าวออกจากโรงพยาบาลมาดูชีวิตจริงในสังคมของบุคคลอินเตอร์เซ็กซ์ ที่ต้องเผชิญหน้ากับคลื่นความรุนแรง การตีตรา และวิกฤตสุขภาพจิตที่ได้รับผลกระทบจนยากเกินจะจินตนาการ
สถิติตัวเลขจากรายงานฉบับนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่สถิติลอย ๆ แต่คือการส่งเสียงของบุคคลอินเตอร์เซ็กซ์ต่อเรื่องราวที่ตนเองได้เผชิญมา
🔹 74% อยู่ร่วมกับความหวาดระแวง: เกือบ 3 ใน 4 ของบุคคลอินเตอร์เซ็กซ์ ต้องเผชิญกับการคุกคาม (Harassment) ในชีวิตประจำวัน ไม่ว่าจะเป็นสายตาที่จ้องจับผิด คำพูดล้อเลียนเรื่องรูปร่างสรีระ หรือการกลั่นแกล้งทั้งในรั้วโรงเรียนและบนโลกออนไลน์
🔹 34% ตกเป็นเหยื่อความรุนแรงอย่างร้ายแรง: น่าตกใจอย่างยิ่งที่ตัวเลขนี้ ‘พุ่งสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดด’ เมื่อเทียบกับการสำรวจในอดีต โดยบุคคลอินเตอร์เซ็กซ์ถึง 1 ใน 3 ระบุว่าตนเองเคยถูกทำร้ายร่างกาย หรือถูกล่วงละเมิดทางเพศ ในช่วง 5 ปีที่ผ่านมา เพียงเพราะร่างกายของพวกเขา “ไม่ตรงตามบรรทัดฐานกรอบชายหญิง” ของสังคม
🔹 72% เลือกที่จะเงียบและไม่แจ้งความ: เมื่อเกิดเหตุร้ายขึ้น บุคคลอินเตอร์เซ็กซ์ส่วนใหญ่กลับไม่สามารถพึ่งพากระบวนการยุติธรรมได้ โดย 72% เลือกที่จะไม่ไปสถานีตำรวจ เพราะกลัวว่าจะต้องเจอกับเจ้าหน้าที่ที่มีอคติ ถูกตั้งคำถามซ้ำเติม หรือถูกเหยียดเพศและเหยียดรูปร่างซ้ำสอง
🔹 53% วิกฤตสุขภาพจิตดิ่งสู่จุดที่ยากจะเยียวยา: แรงกดดันทั้งหมดนี้ส่งผลให้เกิดตัวเลขที่น่ากังวลใจที่สุด นั่นคือ บุคคลอินเตอร์เซ็กส์เกินครึ่งหนึ่ง (53%) เคยคิดสั้นหรือคิดฆ่าตัวตายในช่วงปีที่ผ่านมา ซึ่งเป็นสถิติที่สูงกว่ากลุ่ม LGBTQ+ ทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด
มองกลับมาที่ประเทศไทย
ในสังคมไทยที่มักเคลือบฉาบด้วยภาพจำของความเสรีและเปิดกว้างด้วยคำจำกัดความ “เมืองหลวงแห่ง LGBTQ+” แต่ในความเป็นจริงแล้ว วัฒนธรรมการกลั่นแกล้ง (Bullying) และอคติต่อคนที่มีสรีระหรือฮอร์โมนไม่ตรงเพศกำเนิด ยังคงมี อยู่ในโรงเรียนและชุมชน เรามีระบบคัดกรอง หรือมีหน่วยงานรัฐไหนบ้างที่เข้าใจและพร้อมปกป้องบุคคลอินเตอร์เซ็กซ์อย่างแท้จริงเมื่อพวกเขาถูกทำร้าย?
ความเจ็บปวดเหล่านี้ไม่ได้เกิดจาก ‘ความแตกต่างทางร่างกาย’ ของพวกเขา
แต่เกิดจาก ‘ความใจแคบ’ ของสังคมที่ไม่ยอมโอบรับความหลากหลายทางชีวภาพต่างหาก